Opa Tuinboon draait nachtdienst uit: Jelle en Minke, op bezoek bij de buren (12.95); Hieke van der Werff, ill. Jeska Verstegen, uitgeverij De Vier Windstreken;                         http://www.vierwindstreken.com/product.php?productid=350&cat=295&page=1

‘Opa, jij blijft slapen hè,’ zegt Jelle wanneer opa Tuinboom net binnen is.
‘Ja, ik ga ook een keer nachtdienst draaien,’ antwoordt opa. ‘Dan kunnen je vader en moeder een keer lekker doorslapen.’
‘Jij slaapt bij mij op de kamer,’ zegt Jelle enthousiast.
‘Ah, dat is gezellig,’ vindt opa.
‘Moeten de baby's 's nachts ook drinken?’ vraagt Jelle.
‘Ja, die dekselse jongens huilen nog elke vier uur,’ bromt opa.
‘Jelle, ik moet nu even alles aan opa uitleggen hoor,’ komt moeder tussenbeide.
Jelle kijkt nieuwsgierig toe, als zijn moeder uitlegt hoe het met de flesjes moet. Opa knikt steeds, maar heeft wel een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen.
‘Komt allemaal voor elkaar,’ zegt hij geruststellend tegen Jelles moeder.

Midden in de nacht schrikt Jelle wakker. Anders slaapt hij altijd door het gehuil van zijn broertjes heen, maar nu niet. Hij ziet dat het bed van opa leeg is en stapt zijn eigen bed uit. Op de gang botst hij bijna tegen opa in pyjama op.
‘Zo, nu nummero twee halen’ zegt opa tegen zichzelf. Jelle loopt achter hem aan en ziet hoe opa Justin uit zijn wieg pakt. Martijn is zeker al beneden. Stilletjes loopt Jelle achter opa aan, de trap af. Beneden begint op dat moment Martijn flink te schreeuwen. Als opa ziet dat Jelle er ook is, vraagt hij zacht of hij op de bank wil gaan zitten. Opa geeft hem Justin in zijn armen.
‘Goed vasthouden hè. Maak ik even de flesjes warm.’

Jelle heeft wel eens eerder Justin vast gehouden, maar niet toen hij huilde. ‘Ja, ja, stil maar, opa haalt drinken voor jou,’ zegt hij. Hij beweegt de baby heel voorzichtig heen en weer. Dat ziet hij zijn moeder ook wel eens doen.
Opa komt terug en heeft twee flesjes in zijn handen.
‘Heb je al een druppel op je pols laten vallen?’ vraagt Jelle.
Opa doet het meteen. ‘Ja, de temperatuur is goed,’ mompelt hij. ‘Maar hoe nu? Hoe kan ik ze nou tegelijk voeden? Hoe moet zoiets?!’ Opa kijkt sip om zich heen, terwijl beide baby's steeds luider huilen.
‘Zal ik helpen, opa?’ biedt Jelle aan.
‘Ja, kan je dat?’
Jelle knikt trots ja. Hij heeft al eens eerder een fles mogen geven, samen met zijn vader. Opa geeft Jelle een flesje en samen doen ze hem in de mond van de baby. Opa loopt snel naar Martijn en struikelt bijna over een tas. ‘Verdikkeme,’ moppert hij. ‘Ik breek mijn benen nog.’

Met Martijn en een tweede fles komt hij naast Jelle op de bank zitten. Er is alleen een klein lampje op de gang aan, dus ze zitten er samen in het halfdonker. Het huilen is gelukkig opgehouden. Jelle is trots dat hij opa kan helpen en voelt zich helemaal klaarwakker. Hij kijkt naar opa die er moe uitziet.
‘Ben je moe?’ vraagt hij.
Opa knikt. ‘Ik had pas één uurtje geslapen.’ Hij zucht. Langzaam maar zeker drinken de jongens de flesjes leeg.
‘Gaat het nog wel?’ vraagt opa bezorgd.
Jelle knikt. Hij rust met zijn arm tegen de zijkant van de bank aan. Dat is maar goed ook, want de baby is zwaar.

‘Zo, nu kunnen ze na een boertje weer de wieg in,’ zegt opa opgelucht. Hij houdt Martijn overeind tegen zijn schouder. Als Jelle het boertje hoort, laat hij er zelf ook één. Opa en Jelle moeten lachen. Opa laat ook een boer, een heel harde. Ze lachen opnieuw. Maar als ook Justin zijn boertje gelaten heeft, gaan de baby's helemaal niet slapen. Ze beginnen weer een beetje te jammeren en te jengelen.

‘Wat nu dan?’ vraagt opa zich af. Hij loopt met Martijn een eindje door de kamer. Hij legt hem op de bank en gaat met jammerende Justin lopen.
‘Ik durf ze niet naar boven te brengen,’ zegt opa. ‘Dan worden je vader en moeder vast wakker.’
Jelle zingt een slaapliedje; opa bromt wat mee. Opa doet ze een schone luier om. Jelle kijkt toe. Justin plast ineens een straal in de lucht. Jelle lacht. Opa moppert.
‘Opa, we kunnen ze in de kinderwagen leggen en daarmee heen en weer lopen’.
‘Dat is een goed idee,’ zegt opa.
Hij legt de baby's voorzichtig in de kinderwagen. Jelle loopt ermee heen en weer in de kamer. Opa loopt met hem mee. Ze lopen wel tien keer heen en weer in de kamer. Eindelijk stopt het gejengel van de baby's.
‘Opa, ik word nu wel moe hoor,’ zegt Jelle en hij gaapt diep.
‘Nou, ik ook,’ zegt opa. ‘Kom maar op de bank liggen.’ Hij legt een sprei over Jelle heen. Jelle valt meteen in slaap.

Het is al licht als Jelle wakker wordt. Hij ziet het lachende gezicht van zijn moeder en hij kijkt om zich heen. Hij ligt nog op de bank en opa ligt naast hem op een matje op de grond te slapen. De baby's liggen in de kinderwagen en de flesjes en luiers slingeren overal rond. Zijn moeder maakt een foto en opa wordt wakker.
‘Hè?!’ zegt hij. ‘Hoe laat is het?’
‘Half negen,’ antwoordt Jelles moeder vrolijk.
‘Oh,’ zegt opa verbaasd. ‘Dan hebben ze vanaf half drie doorgeslapen.’
‘Nou, dat is voor het eerst! Kom maar gauw nog eens een nachtdienst draaien,’ lacht Jelles moeder.
Opa kijkt naar Jelle en trekt eerst zijn neus op. ‘Ja graag!’ zegt hij dan toch. ‘Maar dan moet Jelle me wel weer helpen, want zonder zijn hulp red ik het niet.’
En Jelle begint te stralen.