Nieuw!   Spullen voor Marokko (Hieke van der Werff)

Jelle en Minke zitten samen met de bovenbuurmeisjes Malika, Jamila en Karima op de trap van de flat.
‘We gaan met vakantie naar Frankrijk,’ vertelt Minke.
‘Hé, daar rijden wij ook doorheen,’ vertelt Malika. ‘Wij gaan elk jaar naar Marokko.’
‘Is dat nog verder dan Frankrijk?’ vraagt Jelle.
‘Ja, na Frankrijk rijden we ook nog heel Spanje door. En dan gaan we nog met een boot.’We zitten wel drie dagen in het busje.’
‘En het is meestal heel warm,’ zucht Jamila.
‘Maar waarom gaan jullie zo ver weg?’ wil Minke weten.
‘We gaan naar onze oma en de andere familie,’ vertelt Karima. ‘Hé, daar komt mama!’ roept ze er achteraan en holt naar de flatdeur om die open te doen.
De moeder van de meisjes komt samen met een vriendin de flat binnen. Ze sjouwen ieder wel vijf tassen. Jamila en Malika schieten overeind om hun moeder te helpen.
‘Hadden ze veel in de uitverkoop?’ vraagt Malika.
‘Ja, veel uitverkoop,’ zegt haar moeder blij en ze laat de kinderen in de tassen kijken.
‘Broeken twee euro,’ glimlacht ze. ‘En blouse voor oma één euro.’ Ze kijkt heel trots. ‘En mooie pan vier euro.’
De vrouwen gaan de trappen op en Malika en Jamila helpen met sjouwen. Karima blijft beneden.

‘We nemen altijd voor de hele familie kleren en spullen mee,’ vertelt ze trots. ‘We hebben al drie koffers vol!’
‘Zijn de mensen arm in Marokko?’ vraagt Minke. Ze wacht het antwoord niet af, want ze krijgt een idee. ‘Zullen we spullen voor ze gaan verzamelen? Jelle heeft hartstikke veel speelgoed.’
‘Ja,’ zegt ook Jelle enthousiast. ‘En ik speel met sommige dingen toch niet meer.’
‘Ja, maar het moet wel nieuw zijn,’ zegt Karima.
‘Oh,’ zegt Minke. Dat bederft haar plannetje.
‘Maar we kunnen het toch heel goed schoonmaken?’ bedenkt Jelle. ‘Dan lijkt het weer als nieuw.’
‘Oké,’ zegt Karima. ‘Wat heb je dan?’
Vrolijk gaan ze bij Jelle naar binnen. Op zijn slaapkamer staan heel veel bakken vol speelgoed.
‘Wil je dit niet kwijt?’ vraagt Minke. Ze trekt een kist met dinosaurussen tevoorschijn.
‘Hé, nee! Die niet hoor!’ zegt Jelle fel. ‘Nee, eh…’ Hij kijkt langs alle kisten. ‘Deze mogen weg…’ Hij haalt vier knuffels tevoorschijn.

‘Néé!’ roept Minke verontwaardigd. ‘Ik speel daar altijd mee als ik hier ben.’
‘Deze dan,’ zegt Jelle. Hij laat een kist vol boerderijdieren zien.
‘Oké,’ zegt Minke zachtjes. Er klinkt teleurstelling in haar stem, want ze maakt nog wel eens een boerderij. Vooral de geitjes vindt ze heel lief. Maar goed, de kinderen in Marokko hebben misschien wel helemaal niets. En zij heeft thuis zelf ook wel boerderijdieren.

Met zijn drieën tillen ze de kist naar de keuken en kieperen hem daar om.
‘Zo, nu een lekker soppie maken,’ zegt Karima.
‘Hier is het teiltje,’ zegt Minke.
‘En hier is de borstel,’ lacht Jelle.
Karima draait de kraan open. Ze zetten het halfvolle teiltje op de grond en gaan er met zijn drieën omheen zitten.
‘Hier Minke, een sponsje. En hier leg ik de afdroogdoek,’ zegt Jelle.
Karima begint met een koe en borstelt hem flink schoon. Minke bedenkt gelijk – zoals altijd - een verhaal. ‘Help!’ roept ze. ‘Het varken verdronk.’
Een varken spartelt in het sop. Jelle grabbelt meteen tussen de dieren op de grond. ‘Ha, daar kwam de boer al aan. Hij dook in het water! Hij was een held.’
Karima moet lachen. Zo speelt zij nooit.
‘Kom maar hier varken,’ zegt Jelle. Hij droogt het varken af met de theedoek.
Karima pakt twee handen vol dieren en gooit ze in het sop.
‘Help! Help!’ roepen Karima en Minke tegelijk. ‘De kip verdronk. Het paard verdronk! Help! Het schaap!’
Karima haalt haar hand door het water heen en laat het sop flink golven. ‘Een heel grote golf! Een tsunami!’ gilt ze.
‘Ja, een tsunami!’ roept Jelle enthousiast en hij gaat tot zijn ellebogen in het sop.
De golven vliegen nu over de rand van het teiltje.

Ineens staat moeder Lonneke in de deuropening. ‘Jongens, wat is dit nu? Jullie maken alles nat.’
‘Mam, we maken alle dieren schoon. Dan kunnen ze mee naar Marokko.’
Moeder fronst haar wenkbrauwen. ‘Ik denk dat Justin en Martijn hier ook nog mee willen spelen als ze iets groter zijn,’ zegt ze.
‘Maar ze zijn van mij!’ zegt Jelle. ‘En ik geef ze aan de kinderen in Marokko.’
Moeder zwijgt en denkt na. ‘Oké,’ zegt ze dan. ‘Weet je het zeker? Maar er zijn hier geen tsunami’s meer. Dat is niet iets voor grapjes. Er zijn heel veel mensen bij een tsunami verdronken. En ik wil geen water op de vloer.’
‘Oké,’ zeggen de kinderen zachtjes.
Binnen tien minuten zijn alle dieren schoon. Maar voordat ze in de flat boven bij Karima zijn..., dat duurt nog uren. Want de eerste trap wordt omgetoverd tot Belgie en Frankrijk, de tweede trap tot Spanje en het laatste stukje van de overloop is de boottocht naar Marokko. En in die landen gebeurt van alles: in Belgie gaan ze patat eten, in Frankrijk staan lange files en gebeuren er auto-ongelukken. In Spanje kijken ze naar stierenvechten en op de boot doen ze spelletjes.